• سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت؛
  سرها در گریبان است.
• کسی سر بر نیارد کرد، پاسخ گفتن و ، دیدار یاران را.
• نگه جز پیش پا را، دید نتواند؛
  که ره تاریک و لغزان است.
• و گر دست محبت سوی کس یازی
  به اکراه آورد دست از بغل بیرون؛
  که سرما سخت سوزان است.
• نفس کز گرمگاه سینه می آید برون،
  ابری شود تاریک، چو دیوار ایستد در پیش چشمانت.
  نفس کاین است؛ پس دیگر چه داری چشم، ز چشم دوستان دور یا نزدیک؟

• مسیحای جوانمرد من؛ ای ترسای پیر پیرهن چرکین؛

دمت گرم و سرت خوش باد،

سلامم را تو پاسخ گوی، در بگشای!

• منم، من! میهمان هر شبت... لولی وش مغموم؛

• نه از رومم، نه از زنگم. همان بیرنگ ِ بیرنگم؛

بیا بگشای در، بگشای، دلتنگم

• حریفا، میزبانا؛ میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد.

• تگرگی نیست؛ مرگی نیست؛ 

صدایی گر شنیدی، صحبت سرما و دندان است.

• من امشب آمدستم وام بگذارم؛

حسابت را کنار جام بگذارم؛

چــه می گویی که بیگه شد؟ سحر شد، بامداد آمد!

فریبت می دهد، بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست؛

حــریفا، گوش سرما برده است این! یادگــار سیلی سرد زمستان است..

• و قندیل سپهر تنگ میدان؛ مرده یا زنده؛

• حریفا رو چراغ باده را بفروز... شب با روز یکسان است!

• سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت؛

هوا دلگیر، درها بسته، سرها در گریبان، دستها پنهان،

نفس ها ابر، دل ها خسته و غمگین،   

درختان اسکلت های....بلورآجین.

زمین دل مرده، سقف آسمان کوتاه! غبار آلوده مهر و ماه........

زمـــــــــستــان اســــــــت.........

                                                       _{محمد اخوان ثالث}

• آب زنیــــــد راه را هـــــــــین که نگار می رسد

      مژده  دهـــــید  باغ  را  بوی بــــــهار می رسد

                        که نالانــم مـن از این چرخ  گــــردون

• یکــی  آنجـا لــب  سـاحـــل  نـشیند

                        بسی خوشحال و بس غافل نشیند

• یکــــی اینجـــا لــب گـــوری نشـــیند

                        که  گـــــریان  از غــم  دوری نـــشیند

• نگوید   آن  یکی  غافل  ز  شـــکرش

                        بگوید   این یکی  از  ظلم و کـــفرش

• نــدانم  مـن  در  ایـن  دنـیای  فـانـی

                        هــــــمان  اســـــــتاد  پرجور  زمـانی

• چگونه «داغ»، دل خـوش کرده  بر  او

                        کـــه  او مـکــــرّراً پـشت کـــرده  بر  او

                                                  _{پیام فرشاد «داغ» - فروردین ماه ۱۳۹۰}

• نجوای خود را بر کجا بنویسم...؟
• بر مخمل سبز برگ و علف؟ آبی آسمان ها؟
• قطرات باران...؟ لحظات یاران...؟
• من حال خود با تو باز میگویم ای سوسوی باد بهاری... ای نسیم.
• خوب ِ تو رازنگهداری توست... هرکه را ناز کنی... ناز کنی... ناز کنی...
• هر که را!

ماهی دارم پرنور...

• ماه من صبح ها؛ در رشک خورشید غروب نمی کند!
• اگر از من می پرسی، ماه من زیبا نیست... ماه من زشت هم نیست
• این همه واژه ی ناجا و غلط! چرا...؟
• ماه من ماه من است
• زیبایی ها از او... زشتی ها همه بی او...
• همه ی این ها راز و نجوای من است.
• ساکت ای نسیم خوشبو...! بشنو...
• این صدای موج است. کار آن ماه من است.
• هله ای باد بهاری... بنگر
• این نور مهتاب؛ کار آن ماه من است. 
• خوب من خوبی او... حال من احوال او...
• و اما زیبایی! زیبایی برایم، آنچه به او مربوط است.
• اگر او اینچنین است، پس اینچنین هم زیباست...
• اگر آن ماه یگانه آنجاست... جای من هم آنجاست...
• برو ای باد... سلامت بادت. نرسان سلام «داغ» ؛ نـــرود از یادت..!

                                                                 _{پیام فرشاد«داغ» - فروردین ماه ۹۰}

                                                             _سعدی

                                                             _{سلمان ساوجی}

• ای چرخ گردون این همه فاصله از کجا پدید آوردی؟

            این همه راه میان من و تو ؛ میان ما و شما و میان همه چیز...

• خداوندا !

            چرا یکی این کند و یکی آن ؟

            چرا یکی دروغ را کژی خواند و یکی آن را مصلحت و راستی؟

            چرا یکی با خلق تو صداقت پیشه کند و یکی سیاست؟

            و چرا یکی تو را خدا خواند و یکی هدا خواند و یکی ندا خواند؛ و آن یکی اله !

            «اللهم صل علی محمد و آل محمد»  !!

• ای روزگار !

            تو پاسخم از او بگیر...

            چگونه یکی از تو قضا و قدر ببیند و آن یکی فریب و غدر ؟

            چگونه یکی تو را می ستاید؛ آن یکی آثارت می زداید ؟

            خسته ام از رفتارت... یک رنگ باش! مرد باش...! زن باش...!

            برکن این نقاب هزار لایه ی خویش!

            چه غنیمت حاصلت شد؟ از کارزار باری به هر جهت؟

            به در آی از این جامه ی آفتاب پرست...

            رنگ من سرخی عشق...

            رنگ تو چیست؟ هان؟

            زردی یأس؟ یا که آبی زیبایی ها؟ نکند سبزی برگ؟

            برخی هم، می خوانندت به سیاهی شب...

            من که در تو رنگ بی رنگی دیدم... ای امان از جامه ی تو

            گاهی تو را چون رنگین کمان آسمان... هفت رنگ و پر زرق و برق می دانند

            اما من نه!

            در کمان تو، هفت نیرنگ ببینم...درست!

            2عدد رنگ،  نه نیرنگ... مضاف است

            یکی رنگ بی رنگی محض... یکی رنگ شب، سیاهی... خود مرگ

            پس مرا با تو چه حرف است روزگار؟

• ای خدا در همه ی عمر ندارم جز تو...

            خلق تو چرا چنیند؟ چرا؟

            مثلاً خود من...

            آنچه می خواهم ندارم... وانچه دارم نمی خواهم

            مثلاً اطرافیانم...

            نتوانند قدر «سرکش کاف» به خود انعطاف، پذیرند

            فقط همچون «الف» ِ راست ؛ صاف و خشک می نشینند...

            عاقبت از خشکی خود روی خوش به خود نبینند...

            چرا...؟

• «داغ» در گلبرگ گل... سوگ دارد ای خدا...

            محملش خون شقایق... رنگ او رنگ سیاه...

            مگذارش این بار! تا که بادی... مردی.... شاید هم یک حیوان...

            غافلانه لگدش کند، بکوبد!

            از درون ساقه ی خون دل خورده ی او... جان شیرینش بروبد...

            مگــــــــــذار!

            کاین داغ و شقایق؛ بی جان، بی هم...

            دو پیکر ِ بی جان و نفس... دو پرنده، بی بال در قفس... و دو جسم اند! همین!

                                                             _{پیام فرشاد «داغ» - اسفند ماه ۸۹}

• بسم  الله  ای  نـــــور   امـید

                بسم  الله  ای  صـــور   نـوید

                        ای صاحــب   دور   و   بعـــید

                                ای    طاهــــر     ذات  پلـــید

• ای   مونــس   هـر    آدمــی

                ای   خـــالق ِ  هر  عــالـمـی

                        ای  کـه  صبــوری    دادمــی

                                ای  کــه تـو محکم خواهمی

• از  لـطف  تــو  عاشق شدم

                از  لــطف  تو  فــارغ  شــدم

                        ایـنک  به  لـطف  و  صـنع تو

                                بــر عاشــقـی فـائـــق شدم

• عــــشـق  گــدازانـــم  بــــده

                عاشـقــــــم ،  تـاوانـــم  بده

                        لیـــکـن   فــــراق ِ  او،  مــده

                                ایــــن  درد  دیــریـنـم،   مده

• از     روز   آغـــاز   طــریــــق

                مـــن ســوختم  اندر  حـریق

                        امـــا بـه  شـــوق  وصـــل  او

                                من شـاد   بــودم   و  غـریـق

• آنجـا   و   اینجـــا   مـی روم

                هـــردم   شتـابان  مـی دوم

                        باشــد  کـه   دست  قـدرتت

                                او   را   بـیـــــارد   بـــر   بـرم

• ایــنـک   خــــدایــا  روی  من

                تر  گـشـته از چـشمان  تــن

                        گفت سعدی خوش سخن :

                                من خود به چشم خویشتن

                                        دیـدم  کـه  جانم  می رود...

• «داغ» می خـوانــد   تـو    را

                ایـن دل  شکـسـته  ای خـدا

                        درهـــای   بـسته   را  گــشا

                                مــــگـذار  ایـن عـزم و  طلـب

                                        ســوزانـده گــردد  ؛ مـا جــدا

• ما شبــی  دســـت   بر آریم و دعایی بکنیم

غم  هجران  تو را چاره  ز  جایی بکنیم

• دل  بــیمار شــد   از دســت   رفیقان مددی

تا طبیبش به سر آریم  و  دوایی  بکنیم

• آنکه   بی  جرم  برنجید  و  بـتیغم زد و رفت

بازش  آرید  خدا   را  که  صفایی بکنیم

• خشک شد بیخ طـرب راه  خرابات کجاست

تا در آن  آب  و  هوا نشو و نمایی بکنیم

• مدد از خـاطر رنــدان طــلب ای دل ور  نــــه

کار صعب است مبادا  که خطایی بکنیم

• سایه  طایر   کم   حوصــله کـــاری نــکنـــد

طلب از سایه  میمون  همایونی  بکنیم

• دلم از پرده بشد حافظ خوش گوی کجاست

تا به قول و غزلش  ساز  و  نوایی بکنیم

_حافظ

• _{ای که دستت می رسد کاری بکن...   کاری بکن}
• _{یارب آنچه تو دانی و من؛ برای آنکه تو دانی و من؛ می دهم؛ آنگونه که تو دانی و من....}
• _{بارالها به دادم رَس... که خوب دیدم که جز تو هیچ ندارم}
• _{هیـــــــــــــــــــــــچ ندارم!}

_{پیام فرشاد «داغ»}

• من گمشده ی یار، چرا یار چنین است؟
• من بی خودشده از خویش و ولی یار چنین است!
• من پادشهی بودم، در قافله ی عشق !
• این عشق بیامد و اکنونم چنین است :
• "تا یار که را خواهد و میلش به که..."  این است!!!
• ای عشق! الهی! آداب تو این بود که هر روز
• بر عشق من هر آن، بیفزایی که آداب سلوک است.
• پس چرا بنده ات این نیست چرا خلقتش این است؟ :
• که تا یار نخواهد عطشش سر به فلک می نهد  انگار،
• تا یار بیامد؛ همه خوبند، وی آن است و این است!!
• بار الها! هوس ِ تنوع ِ حال، دور بکن از همه کس؛
• کاندر عالم اگر از پشّه ای ظلم است؛ علتش این است........

                              پیام فرشاد «داغ»-بهمن ماه ۱۳۸۸

در رفــتـن جـــان از بــدن

گـــویند هر نوعی ســـخن

من خود به چشم خویشتن

دیــدم کــه جانـم مــی رود

گر چه پیوسته به هم می گوییم که غم ما کم نیست
اما به درستیکه غم ما هم غم نیست ...
غم ما را از دل؛ استکان عرقی، شیشه آبجویی میشوید...

_{مریم فرشاد}

به نام خدا

خـدا! خــدا! خـــدا! این چه سری است؟ چه رازیست؟ چه حکمت، چه منطق و چه فلسفه‌ایست که این‌گونه با ذکر نامت آرام می‌شوم، چه رسد به یادت، به درک حضورت.

خیلی خوب هست که هستی و می‌خواهم این را فریاد بزنم که دلم گرفته، نه از این دنیا و نه از دنیویان، از خودم!

تنها خودم می‌توانم درک کاملی از این همه نعمت و لطف که بر من ارزانی کردی، داشته باشم و در عوض...شدم داستان لاف عشق دروغ!

شکر و سپاس لفظی را می‌نهم در طبق خویش یارب.

_{ا.ا- 18 فروردین ماه 86 – تهران}

ای غم سوزان من! بسوزان  خانه و کاشانه ام را...

ای نهانخانه ی حسرت! در آغوش کش...

در آغــــوش کش آن همه تنهایی و این همه رسوایی را...

در آغوش کش؛ ای تنها مأمن همیشیگی ام!

ای سراپرده ی غفلت! خوش آمدی... مرا خوش یافتی در این آشفتگی...

خوش آمدی... که منم آن مجروح غم زده، مبهوت و بهت زده... که شتابان پیروزیت را جشن گرفتم......چه بیهوده!

و ای کاش بیهوده!

ای کاش بی اثر!

ای کاش عـــبـــــث...!

جشنی که به سوگش می نشینم.... و باز تو مرا می خندانی... آری! در سوگ مرا می خندانی!

ای ندامتگاه عـزّت! بخوان مرا.... بخوان...

می خوانی؟

پایش ندارم....دستم بگیر...

گرفته ای؟

تابش ندارم... مرا ببر!

می دانم! پیش از این برده ای مرا...لیک خود ندانستم که چه داشتم... و چه کاشتم...

ای غم سوزان...  خانه و کاشانه ام حیف است...

بسوزان من ِ بی تن؛ تا بماند تن ِ بی من........

                              پیام فرشاد «داغ»-مهرماه ۱۳۸۸

• پروردگارا ما را مثل دف به پیشواز لا اله الا الله ببر!
• پروردگارا ما را مثل نی در هجران خود بسوزان!
• ما را شیعه خالص خود قرار بده!
• پروردگارا ما را سوره توبه بیاموز!
•  پروردگارا مریم های ما را در دامان مسیح قرار بده!
• خدایا تور شش روزه آفرینش را نصیب معرفت ما کن!
• خدایا ما را مثل گلها سر به دار رحمت خود کن!

_{مریم فرشاد}

امشب غم‌های عالم را خبر کن... استاد بزرگ موسیقی ایران، پرویز مشکاتیان، درگذشت

قلبمان شکست.

به نام خدا
کنون باید نوشت، در سراپرده عشق.
از معشوق یا معبود، هر چه هست از او باید گفت، از آن وجودی که موجود نیست، از آن نگاهی که از دیده نیست، از آن صدایی که از حنجره نیست و از آن نفسی که عاری از نفس است.
نمیدانم که امروز جه رنگی است، سبز، آبی یا چون رنگین کمان؟
نمیدانم که باید بروم یا که باز بمانم، نگران؟
عجب از دوستان دارم که کنون همگی در گذرند، لیک میمانم و این دو سه لحظه را غنیمت میشمارم.
چند لحظه، چند گام و چند آنی که از پس آن، طلوع خواهد کرد آن لحظه خاموش، اما گذران!
گذران از بدو تولد تا به آن موقع که میخواندتم سفیر عشق برای طیران.
گویند توشهای باید داشت از برای عرضه! کالا یا متاعی که تدارکش در مزرع حال است، ولی من نه به دنبال متاعم، نه کالا، نه توشه، نه سودای تجارت دارم و نه داد و ستد که بعد از آن لحظه خاموش به یک چیز میاندیشم، آن حقیقت بزرگ که خود، میداند به جز سپردن خود به دریای بخشایش او، هیچ متاعی ندارم.
من در این ناآباد پی هیچ نمیگردم.

_{ا.ا. - 16 فروردین ماه 86 – تهران}

هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود

هرگز از یاد من آن ســرو خرامان نرود

استاد عباس فرامرز؛ کسی که استاد موسیقی مرا به من معرفی کرد؛ غروب سه شنبه، ۱۷/۰۶/۱۳۸۸ از بین ما پر کشید و به دیار ثبات شتافت.

...غمی افزود مرا بر غم ها...

    این هم مثل غزل های قبلی لسان الغیب بیت های بیشتری داشت اما؛

    این دو بیت حقیقتا حرف دل من بود. به همین دلیل جرأت کردم و دو بیت اول غزل را جداگانه در وبلاگ قرار دادم.

• عمریست تا من در طلب، هر روز  گامی  می زنم

دست شفاعــت هر زمان، در نیکنامـــی  می زنم

• بـــی مــاه مــهـر افروز خود؛ تا بگــــذرانم روزخــــود

دامی به راهی می نهم، مرغی به دامی می زنم

      _حافظ

•  تفنگت را زمین بگذار
• که من بیزارم از دیدار این خونبار ناهنجار
• تفنگ دست تو یعنی زبان آتش و آهن
• من اما پیش این اهریمنی ابزار بنیان‌کن
• ندارم جز زبان دل، دلی لبریز مهر تو،
• ای با دوستی دشمن!
• زبان آتش و آهن
• زبان خشم و خونریزی ست
• زبان قهر چنگیزی ست
• بیا، بنشین، بگو، بشنو سخن شاید
• فروغ آدمیت راه در قلب تو بگشاید
• برادر گر که می‌خوانی مرا،
• بنشین برادر وار

• تفنگت را زمین بگذار،
• تفنگت را زمین بگذار تا از جسم تو
• این دیو انسان‌کُش برون آید.
• تو از آیین انسانی چه می‌دانی؟
• اگر جان را  خدا داده ست
• چرا باید تو بستانی؟
• چرا باید که با یک لحظۀ غفلت،
• این برادر را
• به خاک و خون بغلطانی؟
• گرفتم در همه
• احوال حق‌گویی و حق‌جویی...
• و حق با توست
• ولی حق را ــ برادر جان ــ
• به‌زور این زبان نافهم آتش‌بار
• نباید جست...
• اگر این بار شد  وجدان خواب آلوده‌ات بیدار...

...

• تفنگت را زمین بگذار...

_{فریدون مشیری}

• دل از مـــــــــن برد و روی از من نهان کرد

خـــــدا را با که ایـــــن بازی تــــــوان کرد؟

• شــــب تنهــــایی ام در قصد جــــــان بود

خیالــــــش لـــطف های بی کـــــــران بود

• چـــــرا چون لالـه خونیـــــن دل نباشــــم؟

کــــه با ما نرگـــس او ســـــــر، گران کرد

• که را گـــــویم که با ایــــن درد جانســــوز

طبیــــــــبم قصــــــــــد جــــان ٍ ناتوان کرد

• بدان سان سوخت چون شمعم که بر من

صــــــــراحی گــریه و بربط فغـــــــــان کرد

• صبــا گــر چـــاره داری وقـــت وقت اسـت

کــه درد اشتـــیاقـــم قصـــــد جــان کــرد

• مــیــــان مهربانـــان کــــی توان گــفـــت؟

کـــــــه یار ما چنین گفت و چــــــنان کرد

• عــــــــــدو بـا جان حافظ آن نـــکــــــردی

که تیر چشــــم آن ابرو کمــــــــان کــــرد

_حافظ

• خواجـــــه! ســـلــامْ علیک، گــــنــج وفا یافتــــی

دل به دلم نـِـــه، کــــــه تو گمشــــده را یافتــــی

• هم تو ســــلامْ علیک، هم تو عــــــلیکَ السّلام

طبـــــل خــدایـــی بزن، کــایــــن ز خدا یافتـــــی

• خواجـــــه! تو چـــونی، بگو، در بــر آن ماهـــــرو؟

آن که ز جا برتر اســـت، خــواجه! کجا یافــــتی؟

• ای دل گــریان، کـــنون، بر همه عالــــم بخـــنـــد

یار منـــــی بعـــد ازیــن، یــــار مـــــرا یــــافـــتـی

• خواجه تویی خویش من، پیش من آ، پیش من

تـــا کــــه بــــگویم ترا، مـــن کــه «که را یافتی»

• خـــــــواجــه بـجـه از جـهـان، قـفل بـنه بر دهان

پنجــه گشــا چون کلید، قــفــل گشـــا یـــافتی

_مولانا

• تـرا نا دیـدن ما غم نبــــــــــــــــاشد

که در خیلت به از مـا کم نبـــــاشد

• من از دسـت تو در عالم نیــــــم رو

ولیکن چون تو در عالم نبــــــــاشد

• عجب گر در چمن بر پــــــای خیزی

که سرو راست پیست خم نباشـد

• مبـــادا در جــــــهان دلتـنــگ رویی

که رویـت بینـــــد و خــــرّم نباشــد

• مـن اوّل روز دانســـتم که این عهد

که با من می کنی، محکم نباشد

• کـــه دانستم که هرگز ســازگـاری

پــری را بـــا بـــنــی آدم نــبــاشــد

• مـکــن یــارا، دلـم مـجــروح مـگـذار

که هیچـــم در جهان مرهم نباشد

• بیا تا جـــان شیــریــن در تو ریـــزم

که بخـل و دوســتی با هـم نباشد

• نخــواهم بــی تو یکدم زندگــــانی

که طیــب عیش بی همدم نباشد

• نظر گویــند ســـعدی بـــا کـه داری

که غم با یـــــار گفتن غـــم نباشد

• حدیث دوســـت با دشمن نـــگویم

که هـــرگـــز مــدّعـی محرم نباشد

_سعدی

• بــُــــــوَد آيــا كه در ميكده ها بــگشــايند

گره از كــار فـــروبســـته ما بگشـــايــنــد

• اگر از بــهــر دل زاهـــد خـــودبين بستند

دل قوی دار كه از بهر خــــدا بــگـشــايند

• به صفای دل رندانِ صــبوحــــی زدگـــان

بس در بسته به مفتاح دعــا بــگـشايند

• نـــــامـــــه تـــعــــزيت دختــر رز بنويسيد

تا حريفان همه خون از مژه ها بگشايند

• گيسوی چنگ ببريد به مرگ می نــــاب

تا هــمه مـغبچگان زلـف دوتـا بگشاينــد

• در مــيـخــانـــه ببستند خدايــا مــپـسند

كه در خـــانــه تـــزويــر و ريــا بـــگشـايند

• حافظ اين خرقه كه داری تو ببينی فــردا

كه چــــه زنّار ز زيرش به دغا بگشايــنـد

_حافظ

• ز حيله بر در موشی نشست گربه و گفــت

كـــه چنــد دشمنی از بهر حرص و آز كنــيم

• بيـا كه رايــــت صــــلح و صـــفا بـــــرافــرازيم

به راه سعی و عمل فكر بــرگ و سـاز كنيم

• بيا كه حرص دل و آز ديـده را بـُــــكـُــــشــيم

وجود، فــارغ از انديــــــــشـه و ســـاز كــنيم

• بســی بـــه خانه نشستيم و دامــن آلوديم

بيا رويم سـوی مـســجــد و نـمـــاز كــنـيــم

• بگفت كارشــنـاســان بـمـا بـســـی خـندند

اگــر كه گــوش بــه پـنـد تو حيـله ساز كنيم

• ز توشه اي كه تو تعيين كنی  چه بهره بريم

بخلوتي كه تو شاهــد شوی چه راز كنــيـم

• رعايـت از تو نديــــدم تا شـــويــــم ايــــــمن

نــــوازشـــی نشنــيــــدم تـــا كه نـــاز كنيم

• خود آگهي كه چه كردي بما دگر مپـْـســنــد

كه ما اشاره بدان زخــم جانـــگــداز كــنيــم

• بلای راه تو بـــس ديــــده ايـــم به كــه دگــر

نه قصّه ای از نشيـــب و نــه از فـــــراز كنيم

• دگر به كــــار نيـــــايد گليـــم كـــــوتـــه مــــا

اگر كه پــــای ازيــــن بيـــــشــتــر دراز كـنيم

• خلاف مـعرفت و عــــقـــــل ره چرا ســپـريـم

بــــــروی دشــــمن خود در چــگونه باز كنيم

• حديث روشـــن ظـــلــــم شـــــــما و ذلّت ما

حـقـيــقـت اســت چرا صحبت از مجاز كنيم

_{پروين اعتصامی}

• گـــــر  با  تو بـــگــويـــم غــم افـــزون شــــده مــــن

خونــــی شـودت  دل  ز دل خــــــون شـــــده مـــن

• زآن روی كه چـون موی تو تيره اسـت و پـــريشـــان

تو دانـــــی و بــــس حــال دگــرگـــون شـــده مــــن

• بيـــم اســــــت كـــه ذرات زمــيـــن جــمــله بسوزد

زيــــن آتـــش    از   ســـينـه  گـــردون شــده مــــن

• خاكـــی شــــده ام تا چــــو قـــدم رنــــجه كنــی تو

با خــاك بــبيــنی تـــن هـــــــامــــــون شـــده مـــن

• دی گفــتـه ام: ای جان، سر زلف تو چه چيز است؟

گو: دام تو، ای عـــاشــق مــجـــنــون شــده مـــــن

• گفتــــم كـــه: دهـــــانــــت چـــو الـــف هـيـــچ ندارد

گفتــــی بـــــنـــگر طــــرّه چـــــون نــــون شــده من

• آن روز مــــبـــادا  كه بــــديــــن چــــشـــم بــبـيــنـم

هــــنـــــــدو بــچــه ای را بــــــشبيخون شــــده من

• جـانـا، بـــه خــدا بـخـش دلــم را، كـــه گـريـزســـت

مقـــبــــول  تـــــرا  از   دل  مــــفتــــون شــــده من

• خــــون دل عـــــــطــار چـــــه ريــــــزی؟ كــه نــيابی

هــــــم طــــبع ســــخــن پــــرور مـــوزون شده من

_عطار

• در وفای عشــق تو مشــهور خوبانـم چو شمع

شب نشيــن كوی سربازان و رندانم چو شـمع

• رشــته صـــبرم به مــقــراض غمت ببــريـده شد

همچـــنان در آتــش مــهر تو خنــدانم چو شمع

• گر كميــــت اشــك گـــلگــونم نـــبـودی گـــرم رو

كي شدی روشن به گيتی راز پنهانم چو شمع

• در ميـــان آب و آتــش هـــمچنان سرگرم توست

ايـــــن دل زار نــزار اشــــك بارانــم چــــو شــمع

• در شـب هجـــران مرا پـــروانه وصــلی فـــرســت

ورنــه از دردت جـــهانـــی را بسوزانم چو شـمع

• بی جــمــال عالم آرای تو روزم چون شب است

با كــمال عشــق تــو در عيـن نقصانم چو شمع

• كوه صبـــرم نـــرم شد چون موم در دست غمت

تا در آب و آتـــش عـشـقـت گدازانـــم چــو شمع

• همــچـــو صبحم يك نفس باقی است با ديدار تو

چــهره بنــــما دلـبـرا تا جــان برافشانم چو شمع

• ســــرفــرازم كــن شــبی از وصـل خود ای نازنين

تا منّـور گــردد از ديـــدارت ايــــوانـــم چــو شــمع

• روز و شــب خوابم نمی آيد به چشم غم پرست

بس كه در بـيــماری هــجــر تو گـريـانم چو شمع

• آتش مـــهـر تو را حافـــظ عــجــب در ســر گــرفت

آتـــش دل كـــی بــه آب ديــده بنشانم چو شمع

_حافظ